Lunes 1 de diciembre de 2008
última actualización: 21:57
última actualización: 21:57
Última hora:
Ignacio Vilar, acompañado por catro intérpretes, presentou o filme “Pradolongo” aos estudantes valdeorreses. O filme narra unha historia de amor e de louxa.
O director de cine petinés Ignacio Vilar recorreu onte os centros educativos da comarca para presentar “Pradolongo”, seu terceiro traballo. Estivo acompañado por catro xóvenes actores, dous deles cunha traxectoría detrás -Rubén Riós e Tamara Canosa-, procedendo os outros dous dos “castings” realizados no Instituto Lauro Olmo de O Barco -Roberto Porto- e no colexio Pablo VI de A Rúa: Cristina Rodríguez.
¿Como xurdiu a idea de rodar “Pradolongo”?
Esta é a miña terceira longometraxe e quería contar unha historia en Valdeorras. Son de Petín e sempre te atrae o que coñeces e o que vives. Quería facer unha historia actual e que o pasado tivese presente. O presente é a xente nova e o pasado son os seus pais e abós. De aí xurde a aldea e a vida. A historia está feita sobre dous rapaces de 18 anos que son amigos da infancia. Para facer a historia me interesaba saber que pensa a xente desta idade. Estaba seguro que ía entrar un tema importante na zona: a louxa. Pero tamén a natureza. É unha película de amor, amizade e relación coa natureza; é unha historia local e universal.
¿O filme reflicte a paisaxe da zona?
Aparecen paisaxes tan impresionantes coma descoñecidas en Galiza. É o caso de Pena Trevinca, que coñecín a fondo, pois as localizacións levaron seis meses. Atopei sitios que non coñecía.
¿É unha película con mensaxe?
Si. Ten unha mensaxe moi actual, fala de que ou tomamos conciencia de relacionarnos coa natureza doutra forma ou o futuro é duro.
¿Que tempo levou a rodaxe?
A preparación levou dous meses. Empezamos a rodar o 16 de agosto e estivemos ata o 28 de setembro. Sete semanas de rodaxe que para unha película como ésta, de baixo presuposto, é moito. As rodaxes foron duras; doce horas de traballo de luns a venres e en condicións escepcionais, pois rodar a 1.800 metros de altitude é duro. Houbo que subir a 50 persoas á Lagoa de Ocelo en todoterreo. Alí pasábamos da calor tropical ao frío polar en pouco tempo.