Crítica en BSO Spirit

Pradolongo

Pradolongo


Compositor: Montes, Zeltia
Año: 2009
Distribuidora: Vía Lactea
Duración: 35:00

 
 

Miguel Ángel, Naturaleza y Arte (y amor)

"Cuando visité la Capilla Sixtina lo que más me impresionó
fue cómo Miguel Ángel introdujo la Naturaleza en el Arte.
A pesar del tiempo que ha pasado
su obra continúa siendo un enigma.
Tanto desde el punto de vista técnico como creativo."
Madre: "Ningún otro artista supo..."
Raquel: "... Naturaleza... en el Arte"

En esta escena clave para el desarrollo de la trama que se nos narra en el film, una serie de conceptos que han ido mostrándosenos a lo largo de la historia, tienen su punto de confluencia. El contraste, la aparente incongruencia entre el mundo rural y el medio agrícola y ganadero, con la vida en una gran ciudad, con el progreso, ejemplificado en una explotación de pizarra por parte de una compañía en crecimiento exponencial, que acabará con la tradición frente a la modernidad más intrusiva, alargando sus tentáculos sobre ilusiones de prosperidad, para cercenar éstas en busca de un mayor crecimiento industrial, que significará lamentablemente el fin de un medio de vida para un pequeño pueblo gallego y sus habitantes, que deberán adaptarse a un nuevo estado de las cosas. ¿Qué será de su forma de vida, sustituida ahora por cantidades ingentes de dinero?, ¿no ejercerá la nostalgia una dolorosa sombra sobre un modo de vida unido al terruño, al perder ya éste por una prosperidad económica quizá engañosa, que ya no les permitirá ser los mismos nunca más?.

Todas estas disquisiciones sirvan para explicar el verdadero quid de la historia, el aprendizaje vital de un adolescente, que se debe a su familia, y que intenta luchar por un futuro para ésta, sin vender su alma en el camino, a pesar de que sus esfuerzos sean baldíos, conociendo al final, que el sendero puede ser esquivo, pero que lo importante es lo que hemos aprendido en el viaje, y cómo éste nos cambió. Aderezado todo ello por una sencilla, pero emotiva historia de amor, rebosante de silencios llenos de aquello que no se dice pero bulle en la mirada, de palabras que anhelan decir más y desean ser interpretadas en aquello que no dicen, y de hormonas poéticas, que sueñan con la felicidad de la pasión, sin atreverse a lanzarse en su busca.

No obstante, y una de las cosas que amamos de las películas, porque no suelen suceder en la realidad, finalmente, el objeto de los desvelos románticos, se dará cumplida cuenta en última instancia, gracias a las palabras que encabezan estos párrafos, de que detrás de un comportamiento huraño, displicente y cambiante, en quien sólo había tenido en el pasado ojos para ella, hervía un amor fuerte, hermoso, honesto, que no se atrevía a revelar al mundo su condición. Y a pesar del fin de un mundo, de una zona agrícola y ganadera, que se transformaría ya para siempre en otra cosa, para jamás volver atrás, a pesar de que un lugar llamado Pradolongo, ya nunca existiría sino en los recuerdos y los corazones henchidos de vitalidad de dos adolescentes enamorados y por fin correspondidos, y un amigo que los traicionó, a él, y engañó, a ella, y al final no consiguió sino unirlos, el amor, en su forma más inocente, una vez más, sobreviviría.

Y en medio, una lección de vida, cómo el arte y la Naturaleza pueden convivir, y demostrar su compatibilidad a través de las obras de un genio como Miguel Ángel, que nos muestra, que aunque nos empeñemos en no aprender de las enseñanzas de nuestro pasado, la belleza, como dijera el poeta, siempre perdurará en nuestro recuerdo, y podremos recurrir a ella para que nos sirva de guía.

Y aunque ya hayamos dejado atrás la época de la gloria en las flores y el esplendor en la hierba (que me perdone William Wordsworth por el plagio), ya nunca olvidaremos aquellos días, aquellas tardes de verano, aquellos paseos,  aquellas zambullidas en el lago, en un lugar llamado Pradolongo, por muchos años que pasen, por muchas vivencias que experimentemos...

Una lección de vida, un aprendizaje vital, cuando el amor lo puede todo

"Tú hiciste lo que tenías que hacer.
Pero a veces la vida nos lleva adonde no queremos ir.
Es como la raíz que encuentra una piedra en el camino,
no puede atravesarla,
y tiene que dar un rodeo,
pero seguirá creciendo,
que es lo que importa.
Si de verdad deseas algo en la vida,
tendrás que luchar fuerte para conseguirlo.
No hay otro remedio..."

PradolongoSabias, muy sabias palabras, pronunciadas por una persona que ha dado al mundo todo cuanto éste le ha pedido, ya está de regreso en el tortuoso camino de la vida, y su mayor deseo, es que su herencia, su hijo, aprenda y crezca como persona, crezca a través de las experiencias, saque la mejor lección de ellas, incluso en la derrota, porque de las mayores derrotas surgieron las más bellas victorias.

Y como ese padre que siempre está detrás, en la sombra cuidando de la evolución de sus retoños, en Pradolongo tenemos la partitura musical de una recién llegada llena de talento y una exquisita sensibilidad musical para acompañar una historia, dotar de emoción a las miradas, sentir como propios los sentimientos de los personajes, e imbuirnos del aroma, del sabor, y de la belleza de una tierra gallega, a la que, tras asistir a la proyección de Pradolongo, nos sentimos un poco más cerca. Su nombre Zeltia Montes.

Zeltia crea una partitura sobria y pautada, para pocos instrumentos, pero siempre otorgando gran importancia al desarrollo melódico, y logrando una composición tonal de profundas raíces gallegas. Los solos de instrumentos se van sucediendo, dedicando un instante de lucimiento a cada uno de ellos, desde la flauta en su tema inicial, "Créditos inicio", pasando por la guitarra, "Martiño descobre as clases", o las gaitas, "Pena Trevinca",  las cuerdas, con un tono muy John Barry, "Notaría" o "Asina", o la combinación de los anteriores más arpa y zanfona a lo largo del resto de la composición.

Encontramos momentos bucólicos para realzar el aspecto mágico con que los protagonistas ven el mundo en el que se han criado y su lugar especial, Pradolongo"Creditos inicio", "Pena Trevinca" (que me recuerda al mejor Christopher Young de obras como The Country Bears o The Shipping News), "¿Bañámonos?", o "Martiño Olla a Raquel", con su breve y emotiva rendición al tema central, o el lirismo a través del contenido fraseo de las notas, en temas como "O Anoxo de Martiño", o "Pulseiras", en un momento clave del relato, que la compositora sortea sin caer en la cursilería, y logrando un momento de gran belleza con una economía de recursos remarcable, basado en  unos pocos instrumentos logra transmitir emociones que en muchas ocasiones echas de menos en grandes piezas orquestales de abrumadora magnitud.

Los temas y leit-motifs de Pradolongo, de la amistad entre los protagonistas, de los sentimientos de Martiño por Raquel, no por ocultos menos visibles ("Gustache Raquel"), de la traición de una amistad frágil ("Hai algo que deberías saber"), a través de las notas más graves de la guitarra acústica, sin embargo sólo son el preámbulo que da paso a la última parte de la partitura, donde los personajes toman sus decisiones finales, y la música nos sirve para entender éstas, más allá de palabras o de las explicaciones.

Ejemplar es la conversación musical que Zeltia nos ofrece para acompañar otra conversación, aquella en la que los protagonistas se comienzan a abrir el uno al otro, y dejan ver siquiera un retazo de lo que les bulle en su interior, "Tu marchas para Barcelona", antes de llevarnos en volandas al clímax en tres temas de límpida orquestación y sentimientos a flor de piel, "Raquel quere a Martiño", dejando entrever que la felicidad está al alcance de la mano(con una aceleración del tempo en el leit-motif de Pradolongo), una vez disipadas las dudas, la preciosa canción, "Quen puidera namorala", que acompaña al clímax, culminando la película, con un plano del lugar idílico que da título a la misma y a esta composición, quedando en nuestra memoria, al igual que en la de los personajes, antes de que desaparezca para siempre, tragado por el progreso. Y en esos instantes, los "Créditos finais" nos arropan con una Suite recopilatoria de la obra que nos va abandonando en un estado semi hipnótico sintiendo ya nostalgia ante lo que hemos visto, de un mundo, que no debe ser olvidado, aunque crezcamos, abandonemos los lugares donde nos criamos, evolucionemos, como Peter Pan, siempre deberemos guardar un rinconcito en nuestros corazones para nuestro País de Nunca Jamás Particular, para el Pradolongo de cada uno de nosotros.

Madre: ¿Adónde va Raquel?.
Padre:  A buscar a Martiño a Pradolongo. Como hacías tú cuando éramos jóvenes.

  Jerry Goldsmith y Zeltia Montes    

Zeltia Montes con Bruce BroughtonGanadora en la tercera edición de los Premios Jerry Goldsmith para Creadores Noveles de Música para el Medio Audiovisual, durante el IV Congreso Internacional de Música de Cine Ciudad de Úbeda, en la categoría de Mejor Partitura en Formato de Larga Duración, y obteniendo el Jerry a Mejor Compositor Novel del año 2008, Zeltia Montes, ponía la rúbrica, y además con trazo firme y sello inmejorable a su primer trabajo para un largometraje. Y éste no iba a venir solo, tras el éxito a nivel de Premios de la producción, a los galardones a su compositora hay que sumar el Premio Ciudad de San Sebastián durante la 56 Edición del Festival de Cine Donostiarra, o el Premio Especial en la XIII Edición del Festival de Cine Internacional de Orense.

Y ya en el año 2009, la serie de Tv, EL Camino del Cid, Lobos, o el film en producción The Storyteller, nos irán dejando nuevas perlas de esta prometedora compositora a los aficionados que nos vayamos acercando a ella y a su trabajo en el futuro, un futuro, que como decía el protagonista de Dragonheart, el entrañable Draco, sólo tendrá un límite, cuando más allá del firmamento, alcance, las estrellas.

En el nuevo nido del viento hay una paloma dorada,
¿Quién pudiera enamorarla?,
¿quién pudiera enamorarla, mi amigo?

Lo mejor: El talento para la melodía, la capacidad de emocionar de la composición, su lirismo y sencillez, que no simpleza, y la extrema sensibilidad que demuestra su construcción dramática, consiguiendo que la música llegue más allá de las imágenes, alcanzando ese lugar en el que una historia, una partitura, una creación, empieza a formar ya parte de nosotros, y como a los protagonistas de Pradolongo, nos acompañe ya, siempre.

Lo peor: Nada, pero si hay que decir algo aquí, la brevedad de la partitura, una media hora que pasa en un suspiro, y que deja con ganas de conocer la evolución de su autora en nuevos proyectos futuros.

El momento: Cómo la música nos logra transmitir los sentimientos de los personajes, sin necesidad de que éstos nos hagan partícipes de los mismos, en dos temas tan diferentes como “Tú marchas para Barcelona” y el Barryniano “Asina”, y la conclusión final, con la bellísima canción “Quen puidera namorala” que nos conduce al lírico clímax que culmina la historia.

Asier G. Senarriaga

 
Tag:
chuza
Meneame
Digg
NewsVine
Reddit
YahooMyWeb
Technorati
Delicious
Mister.Wong
Webeame
Spurl
UNHA PELÍCULA PARA GRANDES E CATIVOS PDF Imprimir Correo-e
 
¡ Ola!
En primeiro lugar queria darvos a noraboa pola vosa película , foi estupenda, sentinme moi identificada con ela.
O pasado sábado 22 de marzo fun a presentación da película en Verín, acudín a cita cos meús pequechos, Alba de 9 anos , Fran de 6 anos e unha boa prole de curmas miñas adolescentes, tod@s superfans de Rubén Riós o cal estaban desexando coñecer en persoa, tanto é así que Fran so me sabía decir:" mamá dille a Xavi que me presente o seu irmao..."
Quería agradecerlle a Rubén a súa amabilidade por dedicarlle uns minutos do pouco tempo que ten con tanto´cariño os meús fillos, xa que para eles foi o máximo e marcharon tolos de ledicia e con maís admiración acia él que antes.
Marchamos todos co gusanillo de ver a película.
O domingo acudimos o cine boa parte da familia, de idades diferentes dende 40 o maís vello ata 6 o maís cativo, saímos encantados, tanto é así que nunca solemos comentar unha película pero con Pradolongo foi distinto , foi motivo de conversa dende Ourense ata Verín, e todos chegamos a mesma conclusión :" TODOS TEMOS UN PRADOLONGO NO CORAZÓN"
Fran e Alba xa me pediron que lles mercase a película encanto saia a venta. ¡ xa tedes unhes pequenos fans!
Moitas garzas por todo, e seguide así, películas coma esta son as que necesitamos.
 
Unha aperta moi grande dende Verín.
 
Eva maría.

Só os usuarios rexistrados poden escribir comentarios.
Por favor valídate ou rexístrate.


Engade como favorito (321) | Cita este artigo no teu sitio | Vistas18253 | Imprimir | Correo-e

Comentario[s] (12)
_AKOCOMMENT_RSS
1. 20-04-2008 22:36
saudos
Falei de vos no meu blog 
(http://lulafortune.blogspot.com/) 
Coñecinvos no instituto onde traballo en Vigo. A película emocionoume. Ánimo, é unha gran película. Bicos aos rapaces e para ti outro ben grande.
Escrito por Este enderezo de correo-e está protexido contra spam bots, necesitas ter o Javascript activado para podelo ver (Convidado/a)
2. 15-04-2008 23:45
tan sò unha pequena marquiña
Hola!a verdade non sei moi ben como comezar este comentario.son unha estudiante de 16 anos dun dos institutos que visitastes na coruña,concretamente o IES Xosè Neira Vials.(en Perillo-Oleiros). 
 
a pelicula...sen palabras para describila...quizais definirìa como \"inigualable\".! Noraboa e as miñas felicitacions polo traballo que realizastes e que estades a realizar! 
 
increibel me pareceu poder sentir tan de preto a pelicula.Lembrome do dia en que viñestes o meu instituto e TAMARA dicia aquelo de que a era unha pelicula cercana,con cousas que podiamos ter nas nosas casas, cousas de diario...que podemos sentir e apreciar! algo tan simple e sinxelo...e que o o aprecialo na pelicula faime e fainos a moita xente sentirnos ainda mais Orgullosos de ser galeGOS! 
 
na miña casa, na miña pequena pantalla,vinvos en diferentes peliculas da Galega moitas veces (a Ruben e a Tamara) vervos no meu instituto foi unha gran e moi agradabel sorpresa! 
 
porsuposto que non todos os actores e directores de cine veñen polos institutos...e eso tamen creo que è algo que vos fai màis Grandes aìnda. 
 
Oxalà lebedes PRADOLONGO a todos os sitios do mundo.OrGullosos Nos sentiriamos todos! 
 
xa son as 10e media da noite,ainda è cedo,pero weno non teño moito tempo,ainda que vos poderia seguir dicindo moitas cousas. pero a verdade,estou cansada eq houbo que estudar pa exames estos dias e tan sò durmin 4 horas-- que esta xa è a derradeira avaliaciòn,e hai q esforzarse e dalo todo!xD .... e agora irei ver Padre casares...xDD!eq as peliculas da TVG...enganchan!xDD 
 
Gracias por facernos sentir felices a tanta xente coa vosa pelicula e co traballo que realizastes. 
 
Nunka me esquecerei dunha das frases que dixestes no meu instituto...\" co tempo calquera dia podes ser ti o que esteas neste sitio\". 
 
e weno Roberto dixo que o Depor era o seu equipo,tamen o meu..aver se agora segue asi gañando....xDDD 
 
weno xikos.... 
 
Non vos enredo màis!...tan sò desexo que siGades asi...q Non cambiedes! 
 
Unha aperta e Un bikaso pa Rubèn,Tamara e Roberto! 
 
Con cariño deixobos aqui a miña pequena \"huella\".... 
 
Tan sò unha pequena marquiña vos deixo neste precioso espazo. 
 
Con todo o meu agarimo..... *Rocío*.-
Escrito por Este enderezo de correo-e está protexido contra spam bots, necesitas ter o Javascript activado para podelo ver (Convidado/a)
3. 12-04-2008 15:01
tan sò unha pequena marquiña
Xa estamos fartos de \"americanadas\". 
Cracias por facer unha peli tan cercana e realista. Síntome moi identificada non so ca paisaxe, tamen ca historia que contades. 
Os actores forman un conxunto de moito nivel, gustáronme todos en xeral. 
RUBEN RIÓS fai o seu papel de maravilla, encima ten esa \"luz\" que o caracteriza. 
TAMARA é a nuralidade total. Esta \"grande actriz\" enche as esceas por si mesma. 
ROBERTO PORTO na súa primeira peli da a cara e non se queda atras, é un \"actor en potencia\". 
 
Os \"actorísimos\" de reparto estan que se saen, en paraticular MELA CASAL (é o máximo). Ata o último figurante, todos, todos; fan unha interpretación moi creibles e naturales. 
Pradolongo NON é unha superproducción con milleiros de medios tecnios, efectos especiales, etc.(de eso estamos fartos); é unha historia moi realista, ben contada e moi ben interpretada. Entretene e da que pensar.  
Felicidades por facer estes producctos galegos de calidade.
Escrito por Charin (Convidado/a)
4. 12-04-2008 15:01
tan sò unha pequena marquiña
Xa estamos fartos de \"americanadas\". 
Cracias por facer unha peli tan cercana e realista. Síntome moi identificada non so ca paisaxe, tamen ca historia que contades. 
Os actores forman un conxunto de moito nivel, gustáronme todos en xeral. 
RUBEN RIÓS fai o seu papel de maravilla, encima ten esa \"luz\" que o caracteriza. 
TAMARA é a nuralidade total. Esta \"grande actriz\" enche as esceas por si mesma. 
ROBERTO PORTO na súa primeira peli da a cara e non se queda atras, é un \"actor en potencia\". 
 
Os \"actorísimos\" de reparto estan que se saen, en paraticular MELA CASAL (é o máximo). Ata o último figurante, todos, todos; fan unha interpretación moi creibles e naturales. 
Pradolongo NON é unha superproducción con milleiros de medios tecnios, efectos especiales, etc.(de eso estamos fartos); é unha historia moi realista, ben contada e moi ben interpretada. Entretene e da que pensar.  
Felicidades por facer estes producctos galegos de calidade.
Escrito por Charin (Convidado/a)
5. 08-04-2008 18:11
En Cee?
Gustaríame saber se ides vir a Cee. Un biquiño.
Escrito por Este enderezo de correo-e está protexido contra spam bots, necesitas ter o Javascript activado para podelo ver (Convidado/a)
6. 07-04-2008 16:33
En Cee?
holaa hoxe é 7 d abril é estivestes no instituto salvador de Madariaga, e grazas a todo o que dixestes verei a pelicula cando se estre en coruña espero que teña moito exito boa sorte. 
un besiño 
 
deborahh;)
Escrito por Este enderezo de correo-e está protexido contra spam bots, necesitas ter o Javascript activado para podelo ver (Convidado/a)
7. 05-04-2008 19:05
En Cee?
oa me yamo siene soy del instituto del couto,me encanto vuestra pelicula,fijo k va tener muxo éxito,los paisajes son preciosos y los actores todos muy guapos y muy simpaticos,espero k todo os vaya bien y enhorabuena x vuestro trabajo.
Escrito por Este enderezo de correo-e está protexido contra spam bots, necesitas ter o Javascript activado para podelo ver (Rexistrado/a)
8. 05-04-2008 13:48
En Cee?
ESTIBEN O 4 DE ABRIL NO INSTITUTO MARITIMO PESQUEIRO DAS ILLAS ATLANTICAS DE VIGO, AINDA QUE EU SON DE PONTEVEDRA, E QUEDARONME GANAS DE VER A PELICULA. GOSTARIAME SABER SI EN PONTEVEDRA A IDES POR NA SALA OU TEREI QUE IR A VIGO A VELA. 
UNHA APERTA
Escrito por Este enderezo de correo-e está protexido contra spam bots, necesitas ter o Javascript activado para podelo ver (Convidado/a)
9. 05-04-2008 13:48
En Cee?
ESTIBEN O 4 DE ABRIL NO INSTITUTO MARITIMO PESQUEIRO DAS ILLAS ATLANTICAS DE VIGO, AINDA QUE EU SON DE PONTEVEDRA, E QUEDARONME GANAS DE VER A PELICULA. GOSTARIAME SABER SI EN PONTEVEDRA A IDES POR NA SALA OU TEREI QUE IR A VIGO A VELA. 
UNHA APERTA
Escrito por Este enderezo de correo-e está protexido contra spam bots, necesitas ter o Javascript activado para podelo ver (Convidado/a)
10. 05-04-2008 02:36
En Cee?
Hola son un alumno do instituto alvaro cunqueiro , a verdade e que a pelicula creo q vai arrasar nos cines por que ainda que o presuposto fora baixo esta moi ben lograda e non comparar con outraspeliculas que presentan un alto presuposto e non valen a pena ,pense que xa polo feito de estar en galego xq é un puntazo e espero que deverdade esta pelicula pos estea a altura de grandes peliculas como O señor dos aneis y poidan competir nos oscaras o no festival de San Sebastian  
 
Un saudo , oscar
Escrito por Este enderezo de correo-e está protexido contra spam bots, necesitas ter o Javascript activado para podelo ver (Rexistrado/a)
11. 04-04-2008 16:57
En Cee?
Gustoume moito esta pelica, e estou dacordo e ke todos temos un Pradolongo no corazon, coma din os meus compañeiros.... É fantastico que esta película integramente en galego sexa realmente tan boa..unha aperta moi fonda
Escrito por Carra21 (Convidado/a)
12. 04-04-2008 00:40
En Cee?
Ola... Son nova nisto e estou un pouco perdida nesta páxina... Estiven vendo a páxina e creo que xa entendo como funciona xD 
 
Non ten moito que ver o que vou dicir coa entrada pero falamos da mesma peli así que tampouco é tan grave... Só espero que me guste tanto como a Eva María, que imaxino que sí. 
 
 
Hoxe os tres protas e o director viñeron ao meu instituto (IES Monte Carrasco) e a verdade é que fíxome moitísima ilusión jeje! Non escoitara falar deste filme e a verdade agora que o coñezo apetéceme velo.  
 
O feito de que sexa galego anímame moitísimo a ir a ver a peli, pero o que máis me gustou foi que viñeran os propios actores a falarnos do seu traballo e nos animaran a velo. É algo que nunca vira, e pareceume moi interesante. 
 
Teño que dicir que sodes moi simpáticos e fíxome moita gracia Rubén posando para as fotos jaja! 
 
 
Por certo, eu son a rapaza que vos preguntou polas camisetas á saída, e sigo esperandoooo..! (: 
 
 
Un saúdo!!!
Escrito por Adrii93 (Rexistrado/a)

Powered by AkoComment Tweaked Special Edition v.1.4.6
AkoComment © Copyright 2004 by Arthur Konze - www.mamboportal.com
All right reserved

 
Tag:
chuza
Meneame
Digg
NewsVine
Reddit
YahooMyWeb
Technorati
Delicious
Mister.Wong
Webeame
Spurl
< Ant.   Seg. >